Testy diagnostyczne

Humor z zeszytów

Kontakt

Sierpień

 

      Sierpień – miesiąc przeżywany w pełni lata, kiedy cudnie kwitną łąki, dojrzewają owoce w sadach, a jagody w lasach. Dla wielu ludzi to okres intensywnej, wytężonej pracy, bo oto właśnie dobiegają końca prace żniwne, trwają zbiory warzyw i owoców. Dlatego w szczególny sposób miesiąc ten jest związany z rolnikami, ogrodnikami i sadownikami, czy właścicielami winnic.

      Mają też w tych dniach swe święta ich patroni - święci czuwający nad ich trudną, ciężką pracą, dbający o pomyślny wzrost i rozwój zbóż, owoców, winorośli, ziół. Kościół w miesiącu sierpniu wspomina opiekunów rolników: świętego Rocha (16.08) i świętego Bartłomieja Apostoła (24.08); patronów ogrodników i sprzedawców kwiatów: świętego Rocha, świętą Różę z Limy (23.08) oraz świętego Fiakra (30.08). Właściciele winnic o przychylność proszą świętego Wawrzyńca (10.08) i świętego Teodora (17.08), zaś pszczelarze świętego Bernarda z Clairvaux (20.08).

    Miesiąc sierpień naznaczony jest też uroczystościami maryjnymi. Obchodzimy święta Maryi pod wezwaniami: Anielskiej (2.08), Śnieżnej (5.08), Kalwaryjskiej (13.08), Najświętszej Marii Panny Królowej (22.08) i wreszcie szczególnie uroczyście obchodzone w naszej parafii, odpustowe Święto Wniebowzięcia, czyli Matki Bożej Zielnej (15.08).

      Święto to z racji swej nazwy ukazuje wyraziście ścisłe związki Maryi ze światem przyrody. Okazuje się, że nie są one przypadkowe, a ich początki sięgają jeszcze czasów pogańskich, przedchrześcijańskich. Jednym z wiodących motywów Słowian był kult życia i macierzyństwa związany w dodatku z naturalnym cyklem przyrody. Kiedy wprowadzono chrześcijaństwo w kulturze ludowej wiele drobnych elementów tego kultu pomieszano z nowymi, niesionymi już przez nową religię. Dla przyjmujących chrzest najbliższa była dobra i opiekuńcza Matka i Rodzicielka, Orędowniczka i Wspomożycielka – Maryja, matka Chrystusa. Jej postać łączono z najbardziej przyjaznym, znanym człowiekowi środowiskiem- lasem, polem, kwiatami, ziołami. Natura, pełna tajemnic i zjawisk, które pozostawały dla człowieka niezrozumiałe przez wieki, budziła w ludziach nie tylko chęć poznania, ale też, podobnie jak Maryja dla chrześcijan, podziw i szacunek.

    Z tych powodów Święto Matki Boskiej Zielnej wskazuje na ścisły związek Maryi z cyklem przyrodniczym, a przez to z tradycyjnym rokiem obrzędowym. Obyczaj święcenia ziół i plonów z ogrodów, sadów i pól w tymże dniu następuje po pracowitym okresie żniw i zbiorów. Staropolskie przysłowia głosiły: „Na Wniebowzięcie pokończone żęcie”, „Na Marii Wniebowzięcie najprzedniejsze żęcie” oraz „Na Matki Boskiej Zielnej każdy orzech pełny”. Zioła, których opiekunką jest Matka Boża,  święcone w dniu Jej Wniebowzięcia mają szczególne właściwości lecznicze. Wiele zresztą z nich nosi, wywodzące się z tradycji ludowej, nazwy związane z Maryją. I tak dziurawiec to ”dzwonki Matki Boskiej” bądź „krewka Matki Boskiej”; wierzba pospolita jest określana często zamiennie jako ”koszyczki Matki Boskiej”, zaś dziewanna to „warkocze Matki Boskiej”.

   Zwyczaj święcenia ziół, owoców i kwiatów wpisał się w Święto Wniebowzięcia Maryi od samego początku jego istnienia. A przyjmuje się, że było ono obchodzone w Jerozolimie już około 450 roku po Chrystusie i jest jednym z najstarszych świąt maryjnych Kościoła katolickiego. Źródłem tradycji święcenia plonów jest apokryf, czyli pozabiblijny przekaz, według którego apostołowie na trzeci dzień po zaśnięciu Maryi znaleźli, zamiast jej ciała, wiązankę ziół i kwiatów o cudownym, niepowtarzalnym zapachu. Tradycja święcenia ziół i kwiatów w tym dniu na ziemiach polskich przyjęła się i utrwaliła niedługo po przyjęciu chrześcijaństwa, a wraz z nim kalendarza świąt kościelnych, czyli już w X wieku. Zasuszone zioła i kwiaty przetrzymywano w domach jako ochronę przed burzą, gradem, czy powodzią, a ponadto, według ludowych przekonań, miały one przynieść gospodarzom dostatek i szczęście. Przez wieki święto Matki Boskiej Zielnej stało się w Polsce prawdziwym świętem plonów. Wykonane przez ludowych artystów piękne wieńce ze zbóż, ziół, kwiatów i owoców, które możemy podziwiać we wszystkich polskich parafiach tego dnia, stały się nie tylko pokazem ludzkich osiągnięć, okazją do prezentowania dumy z własnych możliwości, ale przede wszystkim symbolem mozolnego trudu włożonego przez człowieka w uprawę i zebranie zapewniających życie plonów. Jednocześnie jest to święto, w którym najpełniej dziękuje się Matce boskiej za pomyślne zbiory i prosi jednocześnie, by w przyszłym roku mogły się one powtórzyć.

     Kult Matki Bożej Wniebowziętej w Polsce jest szczególnie rozwinięty, o czym świadczy pokaźna suma ponad trzech tysięcy kościołów i kaplic wzniesionych ku jej czci.

 

Artykuł opublikowany w gazecie parafialnej „Fara” – miesięczniku Parafii Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Jaśle , nr 8(42) 2004, w sierpniu 2004 roku.